بی تو تنها و غریبم

اتاق خالی ام بی تو چه سرده

عروسک خوب و قشنگم

بدون تو دل من پر درده

فضای خونه بی بوی تو هیچه

صدای تو هنوز اینجا می پیچه

هنوزم تو دلم تموم قصه هات جوونه

صدای تو هنوز اینجا می پیچه

دلم تنهاترین دلهاست اینجا، که از دست رفاقت تیر خورده
دلم با پای خسته لنگ لنگان، تن زخمیشو از کوی تو برده
قدیما مونس و یارش تو بودی، ولی حالا دلم تنها ترینه
چه خوش بودم به حرفای قشنگت، که عشق من پناهه آخرینه

بسم از هوا گرفتن که پری نماند و بالی

به کجا روم ز دستت که نمیدهی مجالی

نه ره گریز دارم نه طریق آشنایی

چه غم اوفتادهای را که تواند احتیالی

چه خوشست در فراقی همه عمر صبر کردن

به امید آن که روزی به کف اوفتد وصالی

با دِلشُدِگان،
با دلشدگان، جورُجفا، تا به کِی آخر؟
حبیب من!
آهنگِ وفا،
آهنگ وفا، ترکِ جَفا، بهر ِخدا کن!
یار!
ز دست یارم، چهها کشیدم؟
به جز جفایش، وفا ندیدم!
نه همزبانی، که یک زمانی،
ز من بپـرسد، غم نـهانی!
آهنگ وفا،
آهنگ وفا، ترک جفا، بهر خدا کن!
بهر خدا کن!